İnsan, insandan vazgeçmez.
İnsan insana yüklediği manadan vazgeçer.
"Farkın yokmuş kimseden..
Ben farklı bakmışım bilmeden..." der.
ve insan insandan gider.
Gitmek bazen bir kapıyı çekip çıkmak değildir, Bazen içindeki evi yıkıp sessizce taşınmaktır.
Adını anmamak için
Sokak değiştirmektir mesela,
Aynı şarkıda başka bir yere bakmaktır.
Gitmek, kalmaya cesareti olmayanlarin işi sanılır
Oysa en çok kalanlar yorulur.
Gitmek;
Her gün biraz daha eksilmektense.
Bir kerede kaybolmayı seçmektir.
Ardında ne bıraktığını bilirsin
Ama gittiğinde ne olacağını bilmezsin.
Insan en çok da bu yüzden gider;
Bilmemek,
Hatırlamaktan daha az can yakar.
Ve kimse bilmez...
Bazi gidişler terk etmek değildir, Kendini kurtarmaktır.