Yakın arkadaşımla dertleşiyoruz. Ona hayatım hakkında bir olayı detay vermesem bile anlatmayınca ihanet etmiş gibi hissediyorum, vicdanım rahat etmiyor.
Çok garip
Bugün öğretmen arkadaşlarla sohbet ediyoruz. 2/3 sinin çocuğunun telefonu var. Valla ben almam, lise de alırım o bile benim gözetimimde olacak her zaman ona ait hissetmeyecek. Bize üniversitede aldılar telefonu neyimiz eksik dedim.Çok katı olduğum söylendi. Hak veriyorum. Katıyım ama sorumsuz biri değilim. Çocuk yetiştirmektr biraz katı ve sert olmak gerektiğini de düşünüyorum.
Olaylar o denli canımı sıktı, üzdü ki akşamdan beridir ne yapsam kafam dağılmıyor. Nasıl böyle şeyler olabilir aklım almıyor, vicdanım kabul etmiyor. Ben bir ebeveyn olsam bu şartlarda çocuğumu nasıl okula yollarım. Hiç uğruna nasıl heba ederim yavrumu yooo ben kabullenemiyorum her şeyi artık....
Aşk denilen şey meğer ne şiddetli bir ruh kasırgası imiş. Görmeden sevilen bir afetin sevdası böyle aklı çileden çıkaracak mertebeyi bulursa karşılıklı ateş alanlarının hali acaba ne dereceyi bulacak? Sevilen bir hayal, insanı bu hale getirirse bir hakikatin ateşine asıl yürek dayanacak.