Seremonis
@Micklerius
Bu sefer bir şeyler farklı olsun istiyorum. Denediklerim bir çözüme götürmedi beni ama artık ne denemem gerektiğini de bilmiyorum. Ama her seferinde elimde bir hiçlik bulmaktan cidden çok sıkıldım. Mesele irade mi onu da bilmiyorum. Özgür iradeye inanmıyorum diyorum ama başaramadıklarım için neden iradesizim diyorum ? Kendime neden sürekli deadline koyuyorum yetişemeceğimi bile bile? Sürece neden bırakamıyorum, hemen sonuç bekliyorum, akışın içine neden dalamıyorum, yolumu bulmak neden bu kadar zor, neden sürekli “stresliyim”in arkasına sığınıyorum? Kendimi bulmak için önce kaybolmam gerekiyor bunu biliyorum; peki ya neden bunu kabullenmek bu kadar zor ? “Kolay olmayacak evet “ diyebilsem de neden zorluğundan sürekli yakınırken buluyorum kendimi ? Sürecin sonu ışıklı ve güzel de olabilir ama muhtemelen değil. Bunu mu anlamak istemiyorum yoksa Süreç diye bir şey gerçekten yok mu ? Ben mi fazla kasıyorum ? İmdat diye çığlık atasım geliyor bazen - ki arada içimden atıyorum - ama kurtarmaya kimse gelmeyecek biliyorum. Kendime de nasıl yardım edeceğimi bilmiyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“ Özgür iradeye inanmıyorum diyorum ama peki ya neden başaramadıklarım için kendime ‘ iradesizim ’ diyorum ?”
Ve eylemlerin sesi sözcüklerden daha yüksek çıkar
Kimse daima iyi ya da kötü değildir
Kendi yolunu ara ve sana uyan bir şey bulana kadar aramayı bırakma. Belki de hiçbir şey uymayacak. Belki de sen bir hedef değil, yolsun. Sorun değil. Sen de yol ol.
