Çünkü bir mektupla ya da bir hatıra defteriyle mesela, her kim ki birinin içini açarsa, orada kendini görecek de evvela. Çünkü yürekler birbirine tutulmuş aynalar gibiydi hayatta. Hepsi yan yana ve iç içe sınırlanmıştı. Ama insan ne bilsin, kendini tek sanır; kanını yalnız akıtmaya, yarasını yalnız sarmaya, sancısını bir başına çekmeye çalışırdı. Halbuki bir başkasının içini açsa, bir görse orayı, yalnız olmadığını anlayacaktı.
Sayfa 405
Reklam
Atıldıkları yerde yabanıl kalmışlardı. Yerlerine alışamamışlardı. Kalplerinin yaşadıkları zamanın/mekanın kederinden koruyacak başka dünyalara kaçmak için karşı konulmaz bir arzu duyuyorlardı.
Sayfa 129
Hayat varsa acı hep olacak Behiye. Sadece yaşayanlar acı çeker yeryüzünde. Nerede olurlarsa olsunlar, kim olurlarsa olsunlar. Acı dediğin, üzerimize geçirdiğimiz kırk yıllık hırkalara benzer. Kimse beğenmez ama üşüyen herkes uysalca giyer. Ve hayat, benim bildiğim en soğuk yer. Hepimiz üşümeye içimizden başlıyoruz. Derinlerden, çukur gibi, kuyu gibi, yürek gibi bir yerden. bir elma neresinden başlarsa çürümeye işte tam oramızdan buz gibi üşüyoruz. Farkına dahi varmadan aynı kadere sürükleniyor, aynı yazgıya kilitleniyoruz.
Sayfa 394
Masumiyet çoktan terk ettiğimiz bir şehir, sadece çocukların bildiği eski bir şiir...
Sayfa 119