Kendimi bulmaya, tuhaf çatışmalar içine girmeye falan gerek yoktu, sadece
şımartılsam yetiyordu. Sahi ne büyük bir ayrıcalık yaşıyormuşum! Üstelik sakince geçinip gidiyorduk, endişe, üzüntü, ıstırap yoktu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Aynaya baktığımda yüzüm şaşırtıcı derecede canlı ve parlak görünüyordu. Yabancı birine aitti sanki. Yüzüm üzüntü, acı gibi duygularımla hiçbir ilgisi yokmuş gibi kendi başına özgürce yaşıyordu.
Çimenlere oturduğumda şimdiye kadarki uçarı halim pat diye kaybolurken birden ciddileştim. Sonra son zamanlardaki halimi sessizce ve yavaş yavaş düşündüm, bu aralar neden böyleydim? Neden bu kadar endişeliydim
acaba? Hep bir şeylerden korkuyorum. Geçenlerde de biri, "Giderek herkes gibi alelade biri oluyorsun," demişti.
Belki de öyledir. Ama gerçekten de bana bir şeyler oldu. Sıkıcı biri oldum. Bu saçmalık. Zayıf, güçsüz birine dönüştüm. Birden bağırarak of çekmek istedim. Cık cık cık, öyle bir çığlıkla kendi korkaklığını saklayamazsın. Silkinip kendine gel. Aşık mı oldum acaba?
-keşke daha fazla hırsım olsa diye düşünüp içimde mevcut olan tüm çelişkiler hakkında sızlanarak günlük hayatımın anlamsızlığına kafa yoruyorum. Tek yaptığım kendimi şımartmak, kendimi teselli etmeye çalışmak.
"O kadar sahte davranıyorum ki yapmacık pozlara göre hareket eden küçük, korkunç bir yalancı oldum," diyebilirdim ama bu da sadece başka bir poz, bu yüzden ümit vermiyor.