Bakkal uyanığın biriydi, yine de birbirimize bir zararımız yoktu. O, dükkanının yakınında iyi alışveriş yapan bir müşteri olduğu için memnundu, ben de evimin
yakınında bir bakkal olduğu için. İşte rasyonel dünya.
Kendi Kişisel Menkıbesini yaşayan kimse neye ihtiyacı varsa hepsini bilir. Bir düşün gerçekleşmesini bir tek şey olanaksız kılar: başarısızlığa uğrama korkusu.
''Umutsuzluğa teslim olma'' dedi Simyacı alabildiğine tuhaf, yumuşak bir sesle. ''Yoksa, yüreğinle konuşmana engel olur.''
Yüreğine, acı korkusunun acının kendisinden de kötü bir şey olduğunu söyle.
''Biraz şikayet edecek olursam,'' diyordu yüreği, ''bu yalnızca benim bir insan yüreği olmamdandır ve insanların yürekleri böyle olur. Ulaşmaya layık olmadıklarını ya da ulaşamayacaklarını sandıkları için en büyük düşlerini gerçekleştirmekten korkarlar. Dirilmemek üzere sona ermiş aşklar, olağanüstü olabilecek ama olamayan anlar, keşfedilmesi gereken ama sonsuzda dek kumların altında kalan hazineler daha aklımıza gelir gelmez bizler, yürekler hemen ölürüz. Çünkü böyle bir durumla karşılaşınca ölümcül acılar çekeriz.''