Ben istenmediğimi bildiğim halde sevdim.
Ne kadar yandığımdan haberi yok kimsenin.
Hiç bu kadar kimsesiz hissetmemiştim,
Hiç bu kadar dünyada olmamam gerektiğini.
İşte o an anladım:
Ne suçum var ki? Sevda akıl işi değil ki; gönül işidir, o da elde değil. Bir insan ya sevilir ya da dünyaya küsüp yenilir.
Aşk diye içtiğim zehir iliklerimi çürüttü,
Aynalarda kemiklerim sevdan diye göründü,
Etim düştü ruhumdan, gölgem bile eridi,
Bir sen kaldın içimde o da beni süründü.
Aşkın hüznü: kalbin kendi mezarına çiçek bırakmasıdır,
Giderken bile gitmeyeni beklemesidir nabzın.
Gözyaşı değil, ruhun içten içe kanamasıdır asıl acı
Ve kimsenin duymadığı bir çığlıkla yaşamaya devam etmektir.