Adını canıma mühürledim, bozulmaz bu yemin,
Kader karşıma dikilse de eğilmez bu benim.
Vazgeç derlerse dünyadan, tereddütsüz geçerim,
Ama senden dönmek… işte ona cehennem derim.
Aşkın bu kadar acısı normal mi aceba?
Gidişini bilmedim, ama yüreğim ağladı,
Sabah ezanında adın içime kor gibi yağdı.
Bir kez yüzünü görmek istedim, çok muydum dünyaya?
Sen gelmedin… ben içimde bin kere öldüm.
Aşk yürüdüğün yol değil, yakıldığın ateştir,
Adım attıkça benliğin küle döner,
Tecellisi rahmet sanılır, meğer imtihanmış,
Seven, sonunda kendinden bile vazgeçer.
"Sevmek şükür gerektirir"