Yapacak hiçbir şey yoktu. Sosyal medya hesaplarımdan da çok sıkılıyordum artık. Orada insanlar her geçen gün daha fazla iki yüzlü geliyordu. Mutlu olmayanların bile öyle görünmek için maske taktığı,
sahte hayatların sahibi insanların kendini ulaşılmaz sandığı bir yalan çöplüğüydü.
Neden bir insanın ölümüne duyulan ilgi, hayattayken ona verilen sevgiden daha fazla olurdu ki?
İnsanları ölmeden önce sevmeyi
becerebilmeliydik oysa...
*
Öyle anlar gelir ki yaşarken ölmeyi öğretir insana. Çocuk hâlinle büyümeyi, uğruna
adayacak hiçbir şeyin kalmadığında bile yola devam etmeyi, tutunacak dalın olmadığında yeni bir dal bulmak yerine yaralarını sarıp hayata dönmeyi öğrenirsin.