Çayın tadı ülkemin tadına benzer: Acı ve sıcak, güçlü ve anılarla keskin. Özlem tadındadır. Bulunduğun yerle geldiğin yer arasındaki mesafe tadındadır. Sonra kaybolur; dudakların hâlâ sıcakken tat dilinden kaybolur.
Evdeki kızlara bu hikâyeyi anlatacak olsaydım, bir insanın insan selinde boğulup da kendini çok, çok yalnız hissetmesinin nasıl mümkün olduğunu açıklamam gerekirdi. Ama bunu açıklayacak sözleri bulabileceğimi sanmıyorum.
Eğer bu hikâyeyi evdeki kızlara anlatacak olsaydım, basit "dehşet" sözcüğünü de açıklamam gerekirdi. Bu söz, benim köyümdeki insanlar için farklı şeyler ifade eder.
"Bu hiç bitmeyecek," dedim, "sence, Küçük Arı?"
"Ay ne kadar kaybolsa da, günün birinde yine parlayacaktır. Köyümde böyle derdik biz."
"Nisan yağmurları mayıs çiçeklerini getirir. Bizde de böyle derler."