"Yaralı bir kalbi sarmayı en iyi ben bilirim" dedi. " Kendiminkini yıllarca bir başıma sardım."
"Gerçekten tek başına mi sardin?" dedim ortamın hüznünü kırmak isteyen alaycı bir ses tonuyla.
Başını çevirdi , gözleri gözlerime uzun uzun baktı.
"Yanında ki insanlar yaralarını sarmayı bırak, nerenin nasıl yaralandığını bile görmüyor bazen" dedi Aziz ata koltukta arkasına yaslanirken . "Ve insan bu dünya da yarasi kadar var aslında. Yanimizdakiler bizim nasıl ve ne kadar var olduğumuzu bile göremiyor."