Gülbahar için en küçücük bir umut ışığı yoktu.Ama hiç,hiçbir türlü bir ışık görünmüyordu, hiçbir yerden.
Umutsuzluk ağır bir su gibi dört yanından yükseliyordu onu boğacaktı.
Niçin hep onu düşünüyor, niçin o geliyordu gözlerinin önüne? Uykuda, düşte hep o vardı. Her nereye baksa onu görüyordu. Kime neye dokunsa, önce ona dokunuyordu...