Sahtelik hakikate bu derece benzeyebilirken, kim mutluluğundan emin olabilir ki?
Düzeltilemez kötülüklerin sorumlusu olmuştum; yarattığım canavarın yeni bir fenalık yapmasından korkmakla geçiriyordu günlerim.
Sular benim ve felaketlerimin üzerini ebediyen örtsün diye.
Kan damarlarımda serbestçe akıyordu ama yüreğimde hiçbir şeyin kaldıramayacağı umutsuzluğun vicdan azabının ağırlığı vardı.
Ona acı veren masum olmasıydi; ama benim göğsüm vicdan azabıyla dağlanıyordu ve bu azap hiç gecmeyecekti.