Kırılacağımı bildiği halde !
Acım bitecekti biliyordum da ya kırılmışlığım, ona duyduğum kırgınlık bir ömür bitse bitmeyecekti.
Mesele sadece kırılmış olmam değil, kırılacağımı bildiği hâlde beni kırmış olmasıydı.
Başkaldırdım, bana gaddarca “sabret” diyen aklıma. Gaddardı benim aklım biliyorum, ama kalbimde neler dönüyor hiçbir fikri yoktu.
Acımasızdı benim aklım, çünkü beni kendine hapsetmişti.
İçimdeki çocuk her gece sessizce “kapıyı aç ve kaç” diyordu kulağıma.