Betül
@Misscloud
2002
21 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Daha önce bunun asla aklına gelmemesi garipti. Her şeyin anlamı burada yatıyordu; durmadan o yöne doğru sürükleniyordu ve şimdi Swinburne bunun mutlu bir çıkış yolu olduğunu göstermişti ona. Dinlenmek, huzur bulmak istiyordu ve huzur işte burada onu bekliyordu. Açık gemi penceresine göz attı. Evet, yeterince büyüktü. Haftalardır ilk kez kendini mutlu hissediyordu. En sonunda yakasına yapışan hastalığın çaresini keşfetmişti. Kitabı göğsünden kaldırıp dizeyi yüksek sesle yavaş yavaş okudu:
Yaşama fazlasıyla tutku duymaktan,
Umuttan ve korkudan azade olmuş,
Kısacık bir minnettarlık hissiyle şükran duyarız
Hangi tanrıya olursa olsun
Hiçbir yaşam ilelebet sürmediği için;
Ölüler bir daha asla dirilmediği için;
En yorgun nehir bile,
Denizin güvenli sinesine kavuşacağı için.
Gerçek şu ki Gölgeler Vadisi'ndeydi ve esas tehlike, korkmuyor olmasından kaynaklanıyordu. Eğer birazcık korkuyor olsaydı yaşama tutunma dürtüsüyle hareket ederdi. Korkmadığı için de gölgenin derinliklerine bir girdaba kapılmış gibi çekiliyordu. Yaşamın o aşina, bilindik yönlerinden zevk alamıyordu.
Cennetteki azizler - onların güzel ve saf olmamasının imkânı var mıydı? Onlara övgü düzmeyecekti. Fakat pisliğin içindeki azizler - ah, işte bu hiç bitmeyecek hayret konusuydu! Hayatı mücadeleye ve zahmete girmeye değer kılan buydu. Manevi ihtişamın, günahın ve kötülüğün lağım çukurlarından yükseldiğini görmek; bizzat yükselip çamura bulanmış gözlerle uzaklardaki, belli belirsiz güzelliği bir anlığına ilk kez görmek; zayıflıktan, güçsüzlükten, ahlaksızlıktan ve sonsuz bir vahşilikten gücün, doğruluğun ve yüksek manevi bağışın ortaya çıktığını görmek...
Gözlerinde haşin diyebileceğim bakışlar olduğunu fark ettin. Onu asla kimse himaye etmedi. Kendi kendine bakmak zorunda kaldı ve genç bir kız hem kendi başının çaresine bakıp hem de uysal ve nazik bakan gözlere sahip olamaz.
Reklam