Gülay laylay

Paniklememeliyim. Pek yakında duygusal dengesizlik ve unutkanlık başlayacak. Bunlar tükenişin ilk işaretleri... Bunları ben kendimde görecek miyim? Şimdilik tek yapabileceğim şey, zihinsel durumumu mümkün olduğu kadar tarafsız olarak ve bu psikolojik anı defterinin bir ilk ve muhtemelen son olduğunu hatırda tutmak.
Reklam
Strauss bir deneydeki başarısızlığının ve bir teoriyi çürütmenin bilimsel öğrenmeye en az başarılı olmak kadar katkıda bulunduğunu söylemişti. Bunun nr kadar doğru olduğunu şimdi anlıyorum. Buna rağmen, bu alanda benim yapmış olduğum katkının, bu konuya emek veren kişilerin yani benim için onca şey yapmış olan insanların çalışmalarının külleri üzerine inşa edilmiş olması bana üzüntü veriyor.
Şimdi fark ediyorum ki bana sürekli olarak, okuyan kişiler anlasın diye bu ilerleme raporlarımı basit ve sade bir dille yazmam gerektiğini ihtar ederlerken, aslında kendilerinin de düşünüyorlardı. O yüzden, kaderimin bir zamanlar düşündüğüm gibi olmayan ve tüm yanıtları bilmeyen o adamların elinde olduğunu düşünmek bana dehşet veriyor.
Öğrenmek tuhaf bir olay: ne kadar derinlere gidersem, var olduğunu bile bilmediğim şeylerle karşılaşıyorum. Kısa bir süre önce, her şeyi - dünyadaki tüm bilgileri - öğrenebilirim gibi aptalca bir hisse kapılmıştım. Şimdi ise, sadece onların var olduğunu bilebilmeyi ve bir nebzesini anlayabilmeyi ümit ediyorum.
Şimdi anlıyorum ki, üniversiteye gitmenin ve bir eğitim almanın en önemli nedenlerinden biri, tüm hayatınız boyunca doğru olduğuna inandığınız şeylerin doğru olmadığını ve hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını öğrenmekmiş.
Reklam