Bu sabah uyandımda hemen akıllı oldumu sandım ama baktım bir deyişiklik yok. Herbi sabah uyanınca akıllı oldumu sanıyorum ama hiçbişey olmuyo. Belkide deney işe yaramadı. Belkide akıllı olamıcam ve beni Warren bakımevine göndercekler. Bu testlerden nefret ediyorum ve Algernondan nefret ediyorum.
Prof Nemur amaliyyat işe yararsa ve kalıcı olursa o zaman benim gibi başka insanlarıda akıllı yapacaklarını söyledi. Belkide bütün dünyadaki insanları. Ve bu benim bilim için büyük bi katkı yaptığım anlamına geliyomuş meşşur olucakmışım ve adım kitablara geçicekmiş. Benim meşşur olmak gibi bi derdim yok ben sadece diyer insanlar gibi akıllı olmak ve beni seven bi sürü arkadaşım olsun istiyorum
Algernonun mutlu mutlu cik cik diye bi ses çıkardını duydum. Demekki yarışı o kazanmışdı. Ve daha sonraki on keredede Algernon kazandı çünkü bitiş yazan yere varmak için doru koridorları ben bi türlü bulamıyodum. Ama kendimi kötü hissetmedim çünkü Algernonu izleyerek uzun sürede labirent testini geçmeyi sonunda bende örendim. Farelerin bu kadar akıllı oldunu hiç bilmiyodum.
Çok açık ki yaşanılırlık kriterlerini ben evvela kültür üzerinden tanımlarım. Çok basit bir tarif vereyim : iyi şehir bir kütüphanede iyi bir kütüphanecilik hizmetiyle çalışıldıktan sonra iyi bir salonda, iyi tiyatro oyunları seyredebildiğin ve temsilin ardından güzel bir kafeye gidip sohbet edebileceğin şehirdir. Bu özellik gelişmişse, diğerleri de gelişmiştir.