Ölüm sadece bir numaraysa, sözcüklerle yapılan bir numara olabilir pekâlâ. Ölüm sadece bir hıçkırıksa ve ardından hayat önceki gibi sürüp gidiyorsa, onca şamataya ne gerek var ki? İnsanın reddetmeye..... Bu ölümsüzlüğü, bu zavallı kaderi reddetmeye hakkı var mı??
Kader size bir el dağıtır, siz de bu dağıtılan elle oynarsınız, sızlanmaz, yakınmazsınız.Eskiden hayat felsefesinin bu olduğuna inanıyor.Öyleyse neden bu karanlığa düşüşlere direnemiyor???
Ölüm döşeklerinden göğe yükselen ve bir sütunda borçlar, diğerinde alacaklar yazılı olanların muhasebe hesaplarını kontrol etmekle ilgilenen varlıklar evrenin hangi köşesinde olabilir??