Terk etmedi sevdan beni
Aç kaldım, susuz kaldım
Hayın, karanlıktı gece
Can garip, can suskun
Can paramparça...
Ve ellerim kelepçede
Tütünsüz, uykusuz kaldım
Terk etmedi sevdan beni...
Arif
Ahmed Arif değil, Arif diye imzalamış şiiri. Kendi duygularını bire bir ifade ettiği için.
Üzücü bir durum belki ama, bu çırpınışların bendeki yansıması onun umduğu gibi olmuyor.
Çünkü şiiri Ahmed Arif'ten okuyorum artık, Arif'ten değil...
İlkokulun birinci sınıfına yeni başlayan çocukların ürkek, ağlamaklı hallerini şimdi daha iyi anlıyorum. Hangi yaşta olursa olsun, yeni bir çevrenin bireyi konumundaki insanın, benzer ürkeklikleri göstermesinin kaçınılmazlığını kendimde yaşıyorum çünkü.
Baharın coşkusunu bile sevgiliyle paylaşan, en yakıcı, en kavurgan, en amansız ayrılıktan bile, sevdiğine bir yakınlık payı çıkarabilen eşsiz şair... Bir ikincisini bulabilmek olanaksız!
Ya Nâzım gibi bir sevgili?
Ne kadar ulaşılmaz bir hayal...