Meltem
@MltmSbl
Satırların altını çizmek yerine buraya kaydetmek daha mantıklı geldiği için burada ;)
145 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Reklam
"... İnsanlar dünyayı üçboyutlu görüyordu. Bu da bir indirgemeydi. İnsan en nihayetinde sınırları olan, her şeyi genelleyen, otomatik pilotta yaşayan, zihnindeki dolambaçlı yolları düzleştiren bir yaratıktı ve tabii ki bu yüzden sürekli kaybolup duruyordu.."
Sayfa 147
"Ama belki de bütün hayatlar böyleydi. Görünüşte en yoğun ve yaşamaya değer hayatları yaşayanlar bile en nihayetinde kendilerini böyle hissediyorlardı belki. Dönümler boyu hayal kırıklığı, tekdüzelik, acı ve rekabetin içinde tek tük birkaç mucize ve güzellik vardı.Belki de hayatın anlamı bundan ibaretti. Kendine tanıklık eden bir dünya gibi olmak. ..."
Sayfa 137
"Bir yerde uzun zaman kaldığınızda, dünyanın ne kadar büyük ve uçsuz bucaksız olduğunu unutuyordunuz. O enlem ve boylamların uzunluğunu algılayamıyordunuz. Kendi içimizdeki uçsuz bucaksızlığı da algılayamadığımız gibi, diye düşündü Nora."
Sayfa 132
Normal uyanmadık, normalliği sıkıcılıkla bağdaştırdım ve..
"Yine bulduk bir şeyler" dedi, "Ölüm bizi bulmadan ki sürekli gözdağı veriyor yaşandığı üzere, gülecek daha çok şey bulmalı insan." dedim bende.
Reklam