Meltem
@MltmSbl
Satırların altını çizmek yerine buraya kaydetmek daha mantıklı geldiği için burada ;)
148 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Pierre Rivière'nin hikayesi gerçekten sürükleyici. Okumaya ara versem de, araya başka kitaplar girse de hikaye akılda kalıcı kesinlikle ama ölümünden sonraki analizler, ek belgeler, sürekli aşağı düşülen dipnotlar olaydan çok koparıyor, dikkatinizi toplayamıyorsunuz bir süre sonra. Sıkıcı olduğu için değil, yorucu olduğu için yarım bırakıyorum. Hiç huyum değildir oysaki.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Paralel evrenlerin var olduğuna inandırır ;)·282 syf.·1000Kitap
8/10
Beğendi
·2023 12. kitabı
"Her zaman umut vardır." ne kadar klişe ama yadsınamayacak bir gerçek. Umudunu kaybetmiş, yaşamından kaçmaya çalışan bir insanın yolun sonuna bile isteye gidişi, çaresizce. Kaçmak yerine kalıp her şeyi düzene sokmak, gerekirse tekrar tekrar sil baştan başlamak. Kendin için, kendi en iyi halin için yaşamak. Kendini olduğun gibi kabul edip, kendini kimseye kanıtlama çabası içine girmeden, potansiyelinin farkına vardıktan sonra harekete geçmek. Keşke dememek için "Öğrenmenin tek yolu yaşamaktır."
Kendin için yaşamaya başladığında "Geçmişte lanet, artık bir lütuf olan."dır hayat. Okuyun ve inanın :)
Söylence...·176 syf.·1000Kitap
10/10
Beğendi
·2023 10. kitabı
Gabriel Garcia Mârquez bunu nasıl başarabiliyor? Nasıl bir ustalık bu? Aynı anda hem hayal dünyasında hem de gerçek dünyada nasıl bulunabilirsiniz? #büyülügerçekçilik çok yerinde bir tanımlama olmuş gerçekten ve yazar bunu şu ana kadar okuduğum her kitabında yaşatıyor. "Atladığım bir sözcük ya da cümle mi oldu? ya da "Az önce ne okudum ben?" diye kalakalıyorsunuz. Aşk'tan daha tehlikeli bir cin yok, kesinlikle...
Kitap "Affetmek" üzerine yazılmamış ama...·206 syf.·1000Kitap
6/10
2023 8. kitabı
Rhonda Byrne'in The Secret kitabındaki gibi, "İste, inan ve al" üçlemesinin sonuca ermesinde bizi engelleyen şeylerin neler olduğunu ve bunları nasıl aşabileceğimizi bence özünde benzer bakış açısıyla ele alan bir kitap. Ben en çok yazarın bazı yerlerde kendi ile çelişir gibi yazmasına takıldım (belki de ben öyle anladım). Mesela geçmişimiz geleceğimizi bence iyi yönde etkiler, en azından geçmişte yaptığımız hataları gelecekte tekrar etmekten kaçınırız. Affetmek elbette yapabilen için güzel bir duygu, kesinlikle özgürleştirici ama bazı insanların yaptıkları ya da söyledikleri şeyler pek affedilebilir olmuyor ne yazık ki. Her zaman, ilk önce kendime de söylediğim gibi unutmak, affetmek kolay olurdu ama o zaman insanlara aynı hataları tekrar etmeleri için yeniden fırsat vermiş oluyorsunuz bana göre. Hiçbir şey olmamış gibi suratlarına tebessüm ederek bakmak yerine, tüm iletişimimi keserek, mümkün mertebe daha az aynı ortamda bulunarak hatta mümkünse hiç görüşmeyerek tavrımı ortaya koyuyorum. Ben bunu o insanlardan "korunmak" olarak algılıyorum ve böylece hiç kimseye hayatım üzerinde güç sahibi olma fırsatı vermiyorum bence. Yazar bunun sonunun "Yalnızlık" olacağından, hatta "Hastalıklı bir yalnızlık" olacağından bahsetmiş. İkiyüzlü olmaktansa yalnızlığı tercih ederim açıkçası.
aşk gidiyorum der ama sen kabullenemezsin·206 syf.·1000Kitap
7/10
Beğendi
·2022 6. kitabı
Okurken birkaç kez "Yok artık, bu kadar da aptal olamazsın!" diye söylenip, kitabı yarım bırakmayı düşündüm. İlişkilerin olmazsa olmazı sevgi ve saygıdan sonra güvenmektir ama körü körüne değil ya. Her şey dozunda güzel, güvenmek bile. "O yapmaz, hayatta yapmaz, asla inanmam, o adam / kadın onu baştan çıkarmıştır yoksa neden beni aldatsın!?" gibi düşüncelerle başbaşa kalır, kafayı yersiniz. Herkes her şeyi yapabilir, herkes değişebilir ama herkes oturup bunları açıkça konuşamaz. Oysa çok mu zor "Ben artık sana aşık değilim ve hem sana hem kendime duyduğum saygıdan ötürü, birbirimizi daha fazla yıpratmamak adına ilişkimizi / evliliğimizi bitirmek istiyorum." demek? Hatta "Ben başkasına aşık oldum." diyebilmek. Bu düşüncelerimden ötürü karşılaştığım ilk tepki "Aman bekara koca boşamak kolay, öyle olmuyor işte!" Nasıl oluyor peki, birbirinizi yıpratarak mı? Ya da mutlu aile tablosu çizip, "Çocuklar için birlikteyiz." deyip birbirinizi aldatarak mı? Birbirine katlanamayan ebeveynlerin kendileri ile birlikte bu mutsuzluğua mahkum edip yetiştirdiği çocuklar ruhsal olarak ne kadar sağlıklı olurlar o da muamma tabi. Niye insan en başta kendisine yapsın ki bu saygısızlığı, seviyesizliği, kötülüğü?
"Ama o benim ilk aşkım."
"Ama tek gecelik bir ilişkiymiş."
"Ama ben onu seviyorum o beni sevmese de hatta aldatsa da."
"Ama başka bir adam / kadın olması mümkün değil."
"Ama bizim çocuğumuz var."
"Ama elalem ne der."
vesaire diye sıralanmaya başlıyor inkar etmeler, kabullenememeler hepsinin başında da bir "AMA". Hiç sevdiğiniz insanın değişebileceğine ihtimal vermiyorsunuz, siz bile aynı kalamazken. Milletin ne düşündüğünün canı cehenneme ayrıca.
Daha bir sürü şey yazılabilir, okusanız bana hak verirsiniz.