Kafam biraz dolu da...
Bu aralar düşünüyorum...
Küçükken keşfetmek ve yeni diyarlara uelkan açan dev gemilerin korkusuz kaptanı olmak ne güzeldi. Ucu bucağı belirsiz ortalarda bilmediğimiz şeyleri dener keşif ile beslenirdik. Çocukluk hata yapabilmeözgürlüğü de sağlar ağlar dururduk ama hep bir ders vardı. Şimdi bakıyorum. Aynaya bakıp düşünüyorum. Eskiden ilk defa denediğimde beni mutlu eden bu güzel kokular, görüntüler, gülüşler; şimdi eskisi gibi bir haz vermiyor. Yerine bana o anları hatırlatıyorlar. Eskiden olan onca şeyi artık biliyorum. O kaptan sanki emekli oldu ve denize hasret kaldı. Kokusu hep burnunda. Ben büyüdüm derken bunları hissediyorum bu aralar. Eskisi gibi bir çocuk olup kendi hatalarıma tahammül edebilmek öğrenebilmek istiyorum. Ama zamanın akışına ayak uydurdum ve büyüdüm şimdi ise yeni bir ben var ve bu ben bilgili birisi. Artık sadece o denizi hatırlayıp bu hatıralar ile yaşamak zorunda...
Reklam
... Güvenmiyorum çünkü güneş dahi bencilce diğer yıldızları semamdan çalıyor. Bu yüzden sevmemek daha iyi olur. Nasıl olsa sevdiğimiz kişiye de güneş değeri vermez miyiz? Güneş bizden diğer yıldızları çalacak kadar bencil...
Kant Felsefesi
Benim yerime düşünen bir kitabım, vicdanımın yerini tutan bir din adamım, perhizim ile ilgilenerek sağlığım için karar veren bir doktorum oldu mu, zahmete katlanmama hiç gerek kalmaz artık.