Ne az hatırlıyor insan .Tıka basa dolu hafızasının kapısına her sabah yeni bir asma kilit takıyor.Salkım salkım olgunlaşıyor kilitler.Fakat hiç kimse mevsimi gelmiştir diye koparmıyor onları.Mevsimi gelmiyor bir türlü hatırlamanın."Unutma kışı" habire kar yığıyor kapımızın önüne.Üzerimize toprak atılırken mi bahar gelecek? Küreklerimiz kapımızın önündeki karlar içindi.
İnsan,kendi sesini duyabilir mi?Bundan emin değilim çünkü nerede olduğumu bilmiyordum şu anda.Fakat mırıldanmaların dahi yankı yapacağı ruhlar için uzaklıkların öneminin olmadığını biliyorum.