Aslı Karabıyık
@Monarokaa74
Çocukluğunu arayıp kendinle konuşmak, o çocuğun çaresizliğini duymak ve ne söylersen söyle, ne yaparsan yap onu kurtarmayacağını bilmek... Bir ölüm kalım meselesine dönüştü!
Reklam
Onun kahkahasını duymak dışarıda daha fazla kahkaha olduğunu hatırlamak gibi bir seydi; beni umut dolu ve aydınlık bir yere bağlıyordu!
Yokluğumda hakkımda neler konuşulmuş olabilecegini düşündüm; dedikoduyla yaşayan, kendi hüzünlü hayatlarını bir anlığına unutmak için başkalarının trajedilerine tutunan meslektaşlarımı.
Gece olduğunda çocuk yatakta, annesiyle babasının kavgalarını dinliyor. Bir kapı çarpıyor, sonra bir diğeri. Birinin sesi yankılanıyor: "Gidiyorum!"
İnsan öylece çocukluğunu arayıp da biraz olsun şanslı olmanı dileyemez. Hattı düşürebilirsin belki ama içeri giremezsin.
Reklam