Başkasının gölgesinden medet ummak benim için acizlikti. Kimseden yardım istemeyeceğimi söyleyip durmuştum yıllarca. Asla asla dememek lazımmış. Acı bir tecrübeyle öğreniyordum. “Benim gölgeme sığmazsın”, derken kendi heybetinden haberi var mıydı? Benim gölgem bile yoktu!
Cehennem, evi olmayanlara kapılarını açar. Bu yüzdendir kayıp ruhların daima günaha tutunuşu. Erdemde ve iyilikte değil, kötülükte teselli bulurlar çünkü sadece karanlık onları gerçekten kucaklar.
Sanatın güzelliği, herhangi bir taşa bile hayat verebilmesinde yatıyor. Baktığında hayat bu taş gibi anlamsız, sert, soğuk ve şekilsiz. Onu yoğurup ruh verecek olanlar ise bizleriz. Ruhu da en iyi sanat besler. Müzik besler, okumak yazmak, şiirler besler, danslar etmek besler. Bir insanın ruhunda sanat aşkı yoksa herhangi bir taş gibi şekilsiz ve değersizdir.