seninle şiirlerle konuşmayı öğrendim ben
kelimeler susunca bile sesin dolanıyor içimde
özlemin bir duygu değil artık, başıboş bir öfke
geceleri duvarlara çarpıp geri dönüyor
zaman beni senden çalarken ben zamana küfrediyorum
her şey yerli yerinde ama içimde eksik bir sen var
dünyayla arama giren mesafe kadar soğuksun şimdi
ve ben bu soğuğu yakarak ısınmaya çalışan bir yangınım
sevgi dedikleri şey bazen direniş oluyor
gitmemen için yazdığım her dize bir isyan bildirisi
yokluğunla barışmadım, anlaşma imzalamadım
özlemek boynumda taşınan bir ceza gibi
ama seni sevmek hâlâ en büyük suçum
şiirlerim senin adını söyleyince daha çok kanıyor
ve ben kanamaktan vazgeçmiyorum
çünkü seni unutmak, kendimden kaçmak olurdu