" Uykusunda huzur bulamıyordu. Acısı onu yaşlandırıyordu. Rüyalarına giriyordu. Elle tutulabilir bir şey olmadığı için bu acıyla savaşamıyordu. Tek yapabildiği bu acıya rağmen hayatta kalmaya çalışmaktı."
"Gülümsemesi gizli silahıydı. Bu kozu o kadar nadiren kullanırdı ki, tam gülümsemesinin asla mümkün olmadığına inandığım sırada yüzü aydınlanır ve beni tamamen etkisiz hale getirirdi."
Kaderin bizim kontrolümüzde olmadığını söyleyenler var. Alın yazısını bizim yazamayacağımızı söyleyenler... Ama ben biliyorum. Kaderimiz içimizde yatıyor. Sadece onu görebilecek kadar cesur olmamız gerek.