Aslında fazla mutsuz olduğum bir günde almıştım kitabı. Okuyanlar giriş kısmının pekte iç açıcı olmadığını bilir zaten. Tesadüf mü desem zaten almam gereken bir şey olduğu içinmidir bilmem defalarca gidip oturduğum kafenin kitaplığındaydı ve ben o güne kadar fark bile etmedim orda olduğunu. İlk başta iç karartıcıydı. Okumak istemedim çünkü baş karakterin depresyonunu sanki kendim yaşıyor gibiydim. Ama devam ettikçe bir şeyler değişti. Kitabı aldığım gün bende başka davransaydım, başka bir insan olsaydım daha doğru tercihler yapsaydım mutlu olurdum diye düşünüyordum. Öyle değilmiş ama binlerce hayat yaşasakta kendi hayatımızı tüm sevinçleriyle, acılarıyla sahiplenmedikçe mutlu olamayız. Sadece bir şey var o da yaşamaya devam etmek. Her gün umut edecek başka bir şey bulmak. Ve pişmanlık duymamak.