Ben sana bir şiir uzattım,
İçinde kırılmasın diye suskunluk vardı,
Sen her dizede kendi fırtınanı gördün,
Ve beni yanlış bir harfe mahkûm ettin.
Ben seni suçlamak için değil,
Anlamak için sustum çoğu zaman.
Sen sustuklarımı yanlış,
Söylediklerimi eksik bildin.
Şimdi diyorsun ya,
“Biz başka kitaplarda yaşıyoruz.”
Olsun…
Ben senin adını,
En güzel cümleye sakladım yine de.