Adını anmadan düşünüyorum seni,
sözcükler yetmiyor, sustuğum yerdesin.
Değer mi?
Bir dağın gölgesi gibi büyük içimde,
ama o da artık güneşi engelliyor.
Ben hiçbir şeyi unutmadım.
Ne beraber sustuğumuz anları,
ne de senin hiçbir şey olmamış gibi
ardına bakmadan yürüyüşünü.
Kırgınlık kolay bir kelime,
ama bu sessizlik,
bir sitem değil,
birikmiş bir yorgunluk gibi duruyor üzerimde.
Bir şeyi bil isterim:
Seninle barışmak
zamanla değil,
ancak kendinle yüzleştiğinde mümkün.