Moonlight
@Moonlight5
Ne sanıyor, bilmiyorum. Giderse, gittiği yerlerden birinde kendini bulacağını söylüyor. Oysa bu güne dek gittiği yerde kendini bulabilenini duymadım hiç. İnsanlar kendilerini döndüklerinde buluyorlar hep. Sanki bir gün dönüp de kendilerini bulabilmek adına tüm gidişleri.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çocuklarına kalabalıktan uzak durmayı, babaya karşı çıkmamayı, töreyi çiğnememeyi, büyük adamların onların yerine düşünebileceğini, verilene razı olmayı, suçlarını kaderle örtbas etmeyi, aşkta ve savaşta bütün kötülüklerin kabul edilebilir olduğunu öğretiyorlar. Çocukları büyüyor, savaşta kadınlara tecavüz edip, aşkta cinayet işliyorlar. Bunlar, hiçbir yere ait olamayanlar.
Gidenler dönmüyorlar. Gidenlerin dönmediklerini, onlardan gelen haberlerinse eksik gerçekliğini görüyorlar. Özlüyorlar, üzülüyorlar, çünkü gidenleri hem seviyor, hem de kıskanıyorlar. Kalıp da bilenleri deli, gidip de öğrenenleri kahraman sanıyorlar.
Uzak bir yöreye ait olabileceklerini düşünmüyor, bir gün yola düşüp olduklarından farklı bir yere gidebileceklerine inanmıyorlar. Başka ülkeler, okyanuslar,, ormanlar, dağlar olduğuna inanmıyorlar. Sanki bütün okudukları, izledikleri, anlatılanlar masal. Onları var edip yaşamaktansa, var sayıp bir kenarda saklamayı tercih ediyorlar. Depremlere yaptıkları gibi. Birbirlerine yaptıkları gibi. Kendilerine yaptıkları gibi.
İnsan nereye ait olduğunu yaşarken bilmeli, ölünce de oraya gömülmeli. Bunun için de bir yerlere kazık kakıp kalmamak gerekiyor tabii. Yaşadıkları yere, topluma, zamana yabancılık çekenlerin yalnızca gerçekten cesur olanları ait oldukları yeri aramaya yeltenebiliyor. Şeyleri, elde edebilmek için, başka şeyleri fedâ edebilme cesaretini çok nadir insan gösterebiliyor. Yalnıza şikâyet ediyorlar. Değiştirmek için en ufacık bir çaba görünmüyor yaşantılarında.
.