Arzu
@Morasya
4 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
"Ben içime kapanmadım. Sizler benim sesime kulaklarınızı kapadınız."
Hayatımın ana fikri bu olurdu sanırım soranlara; ancak sormayacaklar, biliyorum. Çünkü yanımdakiler artık kendimi onlara göstermediğimin bile farkında değil... Geçmişte konuşkan bir çocuktum, şimdi de öyleyim; fakat artık konuşan ne benim, ne de dinleyen onlar. Anlaşılamayacak bende yitip gidenler...
Çünkü anlayın; aslında siz anlatırken fark edilen tek şey konuştuğunuzdur. Kimse fark etmez ama asıl konu ne konuştuğunuzdur. Artık konuştuğunuzsa sadece öylesine birkaç lakırtıdır; ne ruhunuzu ne de duygularınızı barındırır. Zamanla anlarsınız işte, sahne aslında hep boştur. Alkış sesleri ise sadece gelip gidenlerin tıkırtısından oluşan bir ağıttır...
Kapılmayın alkışlara; ne dinlenen biziz ne de o sahnenin koltuklarında oturanlar. Bizler sadece kendi boş sahnemize giderken, başka sahnelerin önünden geçip tıkırtı çıkaran birer insanız.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sevmek... Ne peki bu kelimenin anlamı? Eskiden derdim ki: "Sevmek birini olduğu gibi kabul etmektir." Oysa şimdi düşününce anlıyorum. Sevmek birini değil, önce kendini kabul etmektir. "Sen de biri değil misin?" diyebilirsiniz ancak işte bu da bizi eski düşünceme götürüyor. Zamanla anladığım ise birilerini olduğu gibi kabul etmek için insan en çok kendinden taviz veriyor. Bu yüzden sevmek; kendinden taviz vermeden, gerektiğinde dur demeyi bilmektir. Kendinizi sevmeden başkasına besleyeceğiniz hiçbir duygu sağlıklı değildir. Sevmek de bir hastalık değildir!
"Sus,sesin duyulmasın.içinden ağla..."İşte bu sözlerden ibaret değil mi yaşamımız ya da bize öğretilen?Öğretilen dememe de aldanmayın.Öğreten hayatken en acı şekilde öğrenen de bizleriz.Yalnızlığımız bile öğretebilir.Kısaca,"En azından hayatımızda bir öğreten olmuş,yalnız olmadığımız bir an bulunmuş."diye bile sevinmemizi sağlamayacak kadar karanlık bir kuyu.Hiç kaçışımız yok!Besbelli dipteyiz...