C
@Morpha
İstanbul
12 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Yıllar önce, beni çok etkileyen bir makale okumuştum.
Bir adam şiddetli diş ağrısıyla dişçiye gider.
Diş doktoru, ağrının altında bir enfeksiyon olduğunu söyler.
Hastaya iki ilaç yazar: Biri ağrı kesici, diğeri enfeksiyonu tedavi edecek antibiyotik.
Ancak adam her ikisini birden karşılayacak maddi güce sahip değildir.
Ve çoğumuz gibi, ağrı kesiciyi tercih eder.
Ağrısını başarılı bir şekilde uyuşturur.
Ama kısa sürede enfeksiyon yayılır ve beynine ulaşır.
Adam hayatını kaybeder.
Başta basit ve tedavi edilebilir bir enfeksiyon, onu öldürür.
Nasıl mı oldu?
Ve neden?
Dişindeki ağrı aslında onu korumak için oradaydı.
İçinde ters giden bir şeyin alarmıydı ve acilen tedavi edilmesi gerektiğini söylüyordu.
Acının amacı, içerideki problemi fark ettirip onu kökten çözmesini sağlamaktı.
Ama adam, sadece ağrıyı geçirmeyi seçti; kaynağını değil.
Sonuç olarak bu seçim onu öldürdü.
İşte çoğumuzun duygusal acılarla yaptığı tam da budur.
Kaynağa inmeyiz.
Sadece uyuşturmaya çalışırız.
Tıpkı o adam gibi, aslında problemimiz acı değil, onun altında yatan enfeksiyondur.
Acı sadece belirtidir.
Ama biz yanlış problemi tedavi ederiz.
Reklam
Benim kendi yolculuğumda, yıllarca mücadele ettim.
Gençliğimde, mutsuz olmak için sayısız neden bulurdum.
Ve bunu şöyle yaptım:
Kurban psikolojisinde sürekli başkalarından şikayet halinde olma suçlama ve suçluluk duygusu içinde olma, ama ve keşke düşünceleriyle hata yapma korkusundan eyleme geçmemek vardır
En büyük göstergesi korkular, muhtaç olma duygusu önemsenme, sevilme ve ilgi ihtiyacı, kendimize ve başkalarına acıma duygularıdır. Bilinçaltınaızde suçluluk ve vicdan azabı gibi negatif duygular ve korkular varsa karşınızdaki insanın, sizi yetersiz hissettirmesiyle beraber bir anda köleye dönüştürebilirsiniz.
Siz sürekli vermeye, karşınızdaki sürekli almaya başlar. Sonra bir bakmışsınız ki tam bir kurban olmuşsunuz. Kimsenin sizi sevmediğini, herkesin sürekli olarak sizden bir şeyler istediğini hissetmeye ve düşünmeye başlarsınız ve artık o döngünün içine girersiniz.
Bir dakika kadar, hiçbir şey söylemeden arabayı onun yanın da sürdü. Sonra dedi ki, "Peki, hapishane nasıldı, Gölge?"
"İyiydi," dedi Gölge. "Sen kendini tam evdeymiş gibi hissederdin."
Çarşamba'nın yorumunu düşündü ve o andaki durumuna rağmen gülümsedi: Gölge, birçok insanın birbirlerine hislerini bastırmamalarını, duygularını açıp, acının yok olmasına izin vermelerini söylediklerini duymuştu . Gölge, duyguları gizlemek hakkında söylenecek çok şey olduğunu düşündü. Eğer yeteri kadar uzun bir süre ve yeteri kadar derinde gizlerseniz, kısa bir süre sonra hiçbir şey hissetmeyeceğinizden kuşkulandı.