Hepsi bir maskeli balodaydı. Gerçeklik, samimiyet, inanç, iyi ya da kötü yoktu. Gerçek olan tek şey, aşırı vergilendirilişmiş yoksul insanların öfkelenmiş ve aç olmasaydı.
Kralın akıl almaz lüksleri için yeni malzemelere ihtiyacı olunca, hemen vergilendiriyorlardı. Giderek artan bir yaygarayı ya da bir hoşnutsuzluğu yatıştırmak için, Fransız “ihtişamına” yeni şeyler gerekince, görkemli savaşlara gitmesi için ihtiyaç duyulan insan gücünü ve onlara ödenecek parayı da halk sağlamalıydı. En sonunda bütün yük devletin bu en alt katmanına düştü; asiller ve din adamları, toprağın üçte ikisine sahipken vergiden neredeyse muaflardı.
“Hayatımızda her şeyin yolunda gittiğini düşünürsünüz ancak bir sabah büyük bir şaşkınlık fark edeceksiniz ki aslında yokluğuna tahammül edemeyeceğiniz bir temel taş eksiktir.”
Ernest Hemingway