Yemek yapmak kadının görevi değil, hediyesidir. Esasen büyük aşçılara bakarsanız çoğu erkektir. Kadınların ev işlerinden sorumlu olmasının tek sebebi, yüz binlerce yıl önce Homosapienler avcılık ve toplayıcılık yaparken ayrılan iş bölümüdür. Peki... Şimdi neyiz biz, mağara duvarına taşlarla resim çizen primatlar mı? Dünya denen şu gezegene bakın bir! Ne sular karasız ne karalar susuz olabilir mi? Her şey, eşiyle yaratılmıştır. Fakat ne zaman dünyaya, hele bu coğrafyaya baksam hüzün kaplıyor beni. Buralarda kadınların hayalleri, erkeklerin gerçekleri olur. Yaşam bile çok görülür kimine...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Leonardo da vinci, son akşam yemeği tablosu hikayesi.Alıntı
"Leonardo da Vinci, Son Akşam Yemeği resmini çizmeyi düşündüğü zaman büyük bir güçlükle karşılaşmıştı. İyiyi İsa'nın bedeninde, kötüyü ise İsa'nın arkadaşı olan ve ona otuz gümüş için ihanet eden Yahuda'nın bedeninde tasvir etmek zorundaydı. Resmi yapmaya başladı. Sonra yarım bırakarak bu iki kişiye model olarak kullanabileceği birilerini aramaya başladı. Bir gün bir koro konseri esnasında, korodakilerden birinin İsa tasvirine çok uyduğunu fark etti; temiz bir yüzü vardı. Poz vermesi için onu atölyeye davet etti, sayısız taslak ve eskiz çizdi.
Aradan üç yıl geçti. Son Akşam Yemeği neredeyse tamamlanmıştı, ancak Leonardo da Vinci hâlâ Yahuda için kullanacağı modeli bulamamıştı. Leonardo'nun çalıştığı kilisenin kardinali, resmi bir an önce bitirmesi için ressamı sıkıştırmaya başladı. Da Vinci günlerce aradıktan sonra, vaktinden önce yaşlanmış genç bir adam buldu. Paçavralar içindeki bu adam sarhoştu, kendinden geçmiş vaziyette kaldırımın kenarına yığılmıştı. Ressam, yardımcılarına adamı kiliseye taşımalarını söyledi, artık eskiz çizecek zamanı kalmamıştı. Kiliseye varınca yardımcılar adamı ayağa diktiler. Zavallı adam, başına gelenleri anlamamıştı bile. Ressam, adamın yüzünde görülen inançsızlığı, günahı ve bencilliği resme aktarı yordu. İşini bitirdiğinde, o zamana dek sarhoşluğun etkisinden kurtulan berduş gözlerini açtı ve bu harika duvar resmini gördü. Şaşkınlık ve hüzün dolu bir sesle şöyle dedi: “Ben bu resmi daha önce de gördüm!”
“Ne zaman?” diye sordu Leonardo. Oldukça şaşkındı.
“Üç yıl önce,” dedi adam. “Elimde avucumda olanı kaybetmeden önce... O sıralarda bir koroda şarkı söylüyordum. Pek çok hayalim vardı. Bir ressam beni İsa'nın yüzü için modellik yapmak üzere davet etmişti.”
Coelho, “İyinin ve kötünün yüzü aynıdır. Her şey, insanın yoluna ne zaman