Lokman-ül Hekim, yalniz basina oturmayi huy edinmisti, kölesi onun yanina
girince ona «Yâ Lokman, devamli yalniz basina oturuyorsun, oysa eger insanlar ile düsüp kalksan senin için daha eglendirici olurdu» dedi.
Lokman (A.S) da kölesinin bu sözlerine «uzun yalnizlik devamli düsünmeyi saglar,
uzun süreli düsünce de cennet yolunun kilavuzudur.» diye karsilik verdi.
Zinnûn-ul Misrî (R.A.) da söyle der:
«Ey burnu Kaf dağında, boyun eğmez kişi.
Biz balçıktanız , selâm üzerine olsun.
Dünya hayati bir metağdır
Ölüm ile bütün ayaklar dümdüz olur»