Günü hep aynı batımdan seyrediyorum Muazzez Hanım. Tüm mümkünlerin kıyısı bu batım olsa gerek diyorum. Bahtımın, yolumun ve tüm mümkünlerin kıyısında öylece duruyor ve bekliyorum.
'ben aslında her gece kendimi size saklıyor, ne biriktiriyorsam sizin için biriktiriyor, neye dokunuyorsam sizin için dokunuyor, neye bakıyorsam sizin için bakıyor, neleri dinliyorsam sizin için dinliyormuşum. Size bir hikâye uydurabilmek, sizin akşamınızı şenlendirebilmek için
Sanki karşımda beni dinleyen -hatta bana sormuş da anlatmamı isteyen biri varmış gibi kendi kendime konuşuyorum içimden. Herkes böyle midir?
Yalnızken yapıp ettiklerini, aklına gelenleri, hatırladıklarını,
düşündüklerini başkasına anlatır gibi kendine anlatır mı?