Mümine
@Mu_mine
"İki çocuk ölen babalarını sürükleyerek ilerliyordu. Kafası olmayan bir bebeği sıkıca kucaklamış genç bir kadın koşturuyordu. Yaşlı bir çift ele ele tutuşmuş, nefes nefese dağa tırmanıyordu. Koşarken iş pantolonu aniden alev alan bir kadın bir alev yumağına dönüştü ve yerde yuvarlandı. Ateşlerin çevrelediği bir çatının üzerinde durmadan şarkı söyleyip dans eden bir adam görünüyordu. Delirmiş olmalıydı."
"Nagasaki her daim çok güzel, öyle değil mi?"
"İki ay sonra Tokyo'dan döndüğümüzde hâlâ böyle olacak mı acaba?"
"Nedense Nagasaki yok olacakmış gibi hissediyorum."
"Ben de nedense kalacakmış gibi hissediyorum."
Bulundukları yere atom bombası düştü...
Atom bombasından sonraki manzaraAlıntı
"Haşimoto, insanlara yardım etme zamanının geldiğine karar verip çöken kitap raflarının arkasından sürünerek çıktığında şaşkınlıkla haykırıverdi. Her şey darmadağındı. Enkazın üstünden geçip başını pencereden çıkardığında daha da şaşırarak kalbi yerinden oynadı. Ne olmuştu böyle?! Şimdiye kadar bu pencerenin altında dalgaları andıran mor kiremitlerle birleşen Sakamoto, İvakava ve Hamaguçi semtleri nereye kaybolmuştu? Beyaz, parlak dumanların yükseldiği fabrikalar neredeydi? Gür yeşil yapraklarla kaplı İnasa Dağı'nın yerini kırmızımsı kahverengi bir kayalık almıştı. Yaz yeşili dediğimiz yeşilliklerden bir ağaç yaprağı, bir ot sapı bile kalmamış mıydı geriye? Ah, dünya çırılçıplak oluvermişti."
Atom bombasıAlıntı
"Bomba düştü. Okul binasına isabet etti. Sığınaklara!" Tagava öğretmen böyle bağırarak okulun arkasındaki dağ sığınağına olduğu gibi atlayıverdi. Tagava öğretmen tek başına soğuk zeminde otururken yalnızca Tanrı'nın bileceği bir gerçekten habersizdi. Urakami'deki evinde eşi ve çocukları ona seslenirken son nefeslerini vermişti."
Puan vermedi·493 syf.·
185 günde okudu
·2024 9. kitabı
