Savurmuyorum külleri yeni yangınlar çıksın diye
Suskunum
Düşüm gecelerden kara
Seyrediyorum Dünya yı turuncu bi ateşin eteklerinde.
Gökyüzü tavansız
Ay bulutsuz
Zifiri bir aydınlık
Şehir harabe,
Şehir yağmalanmış.
Kendimi telkin ederken buluyorum,
Duvarları köpüklü odalarda.
Yüksek sesle değil
Usul usul
Içerleniyorum sonra
Sesimin boş yankılarından korkuyorum.
Içimdeki cesetler ve onlara bakan ölmemişler.
Hallerinden muzdarip bakışlar,
Iç çekişler,
Af dileyişler,
Pişmanlıklar.
Susuyorum..
Konuşsam faydası yok !
Cümleler paramparça.
Heceler dağılıp gidiyor.
Vaktiyle kalbimi kıranlara son iyiliğim :
Kalbinize mukabil bir kalbin mevcud bulunmasi dileğiyle.