Çocuk ne hissederse onu yaşar.
Olumsuz bir çevrede olumsuz davranışlar, olumlu çevrede olumlu davranışlar edilir.
Çocuğun davranışlarının kökeni kendine ait değildir, çevrenin yansımasıdır.
Bundan dır ki, anormal davranışlı çocukların çevresi normalleştiğinde, çocuğun davranışları da normalleşir.
Çocuklarda görülen davranış bozukluklarıyla mücadele çocuğun bizzat kendisi ile değil, çevresiyle olmalıdır.
Ve aslında, kişilik bozukluğuna giden süreç, çocuğun incitilmesi ve aşağılanması ile değil; kendisini aşağılayan biri ile yeniden iletişime geçmek zorunda olmasıyladır…
İnsan kendisini inciten kişiyle birlikte olmaya mecbursa kişiliğinden taviz vermek zorunda kalır… Bu çocuk için de böyledir.
Tokat atılan bir çocuk… Kolundan tutup dışarı fırlatılan bir çocuk… Sinirlendiğinde tekme atılan bir çocuk… Uğradığı fiziksel şiddetin acısı ile değil, aşağılanmışlığın acısı ile ağlar…