Mutluluk insanın içindedir; onu dışarıda arayan çoğu zaman yorgun düşer. İnsan kalbini huzurla beslediğinde, hayatın en sade anları bile anlam kazanır. Büyük mutluluklar çoğu zaman küçük şeylerin içinde saklıdır. Bir tebessüm, bir şükür, bir iç ferahlığı bazen koca dünyalara bedel olur. Kalbini kinle dolduran huzuru bulamaz, kalbini merhametle dolduran ise her yerde bir güzellik görür. İnsan neye bakarsa, gönlü de ona benzemeye başlar. Şükürle yaşayanın kalbi hafifler, sabırla yürüyenin yolu aydınlanır. Dışarıdaki gürültü bitmeyebilir ama içi sakin olan insan yolunu kaybetmez. Gerçek huzur, başkalarının sözlerinde değil, insanın kendi kalbiyle barışık olmasındadır. Kendini tanıyan ve gönlünü temiz tutan biri için mutluluk uzak bir hayal değildir. O, kalbin en derin yerinde sessizce büyüyen bir huzurdur. İnsan bunu fark ettiğinde anlar ki aradığı şey aslında hep kendi içindedir.