İnsanlığın ilk hikâyesi bir barış masalı değil, bir cinayetti.
Habil ile Kabil, tarihin kazası değil; onun imzasıdır.
Medeniyet, içgüdülerimizi yok etmedi; onlara kravat taktı.
Taşlar gitti, piyasalar geldi. Kan azaldı, hesap çoğaldı.
Artık öldürmek için el kirletmeye gerek yok;
Yok saymak, daha sessiz ve daha kalıcıdır.
Barış, savaşın ahlâklı adıdır.
Silahlar susar ki daha iyi hazırlanabilsin.
İnsan, “biz” diyebilmek için mutlaka bir “onlar” yaratır.
Kimlik, her zaman bir dışlama artığıdır.
Uyum bir masaldır; hayat çatışmayla nefes alır.
Yaşamak, zamana ve doğaya karşı kazanılmış kısa bir haktır.
Nefes almak bile bir zaferse,
Var olmak başlı başına bir meydan okumadır.
Ve her meydan okuma, özünde yeni bir Kabil doğurur.
Artık öldürmek için el kirletmeye gerek yok;
Yok saymak, daha sessiz ve daha kalıcıdır.
Ne kadar derin bir cümle
Tabi metin içinde ayrı derin ama tek başına da muazzam ya