Seni seviyorum ama isterdim ki bu senin karnını doyursun, yaranı onarsın, üstünü örtsün, hiç olmadı bir cam pencere açsın, içine su serpsin, sırtın okşansın ve sen uyurken etrafa göz kulak olsun. Oysa hiç bir şey yapmıyor. Yani seviyorum ama bunun bu kadar oluşu beni kırıyor.". Turgut Uyar
Reklam
Ben hiç anlayamadım bu denli küstahlığı,Bunca acımasız insanı.Kınarken nasıl düşünemezler o yolda onun ayağına batan taşları!Kanatan acıları.Şiddet sadece vücuda mı uygulanır?Nasıl bilmezler o vücutta acıya alışık bir ruh taşındığını!Vefasızlık bu devrin adı sanı mıdır?İnsan olmak bu kadar mı zor?Bu kadar mı acımasız?Ölüm, evde davetiyesi rafta duran bir misafirken hiç mi bir gün davete icabet edeceği korkusu kesmiyor bir kalbi parçalara ayırmayı?
Reklam