Deve, çöl dikeni yiyince damağı kanar. Ve ılık ılık kanın tadını çok sever; lezzeti kandan değil dikenden bilir. Böylece diken yemeye devam eder. Sonunda diken yiye yiye kan kaybından ölür.
Araplar, devenin diken yemesine “ha-re -se” derler. Yani ‘ihtiras’, kendi kanında boğulmaktır.