Küçükken özgürleşmek için bir an önce büyümeyi beklerken, büyüdüğümüzde o dertsiz çocukluk günlerine dönmek için can atıyoruz. Aslında hayat, hep bir sonraki aşamayı bekleyerek geçiyor Fark ettim ki; bugün çok zor, çok yorucu dediğim bu 10. sınıf günlerini, okul sıralarını ve şu anki dertlerimi bile yıllar sonra büyük bir hasretle arayıp Keşke o zamanlara geri dönebilsem diyeceğim madem gelecekteki halim bugünlerime bu kadar değer verecek, o zaman şimdiden hayat çok kötü diyerek bu günleri kendime zindan etmenin bir anlamı yok. Gelecekte özlemle hatırlayacağım anları, bugünden ağlayarak mahvetmeyeceğim.Düşündükçe daha çok yorulup mahvolmak yerine, artık her şeyi akışına bırakıyorum. Hayatın yaşanırken yorucu ama hatırlandığında ne kadar kıymetli olduğunu artık anladım.Ve gerçekten; şu an içinde bulunduğum zamanın aslında ne kadar önemli ve değerli olduğunu ilk kez bu kadar net fark ettim. Şu an çok iyiyim.❤️😊