İnsan bazen öyle yoruluyor ki, yol alamıyor.
Bazen hiç durmadan yürümek istiyor, çıkmaz yola giriyor.
Bazen nefesi kesilene kadar koşmak istiyor, yere çakılıp kalıyor.
İnsan "çok" istiyor.
Elimdeki demiyor elindeki diyor.
Ona buna bakmaktan yolunu bulamıyor. Tam geldim dediğinde iş işten geçiyor yolunu şaşırıyor.
Sonra pişmanlık üstüne pişmanlık yaşıyor.
İnsan bazen... Bazen "ölüyor"
Hani alınıp toprağa konmuyor ama toprağa konsaydım dedirtecek kadar yük konuluyor.
Ama bu yükünde "imtihan" olduğunu bilmiyor.Kiminin derdi var uzaktan bakınca bu da dert mi dertiyor
Kiminin derdi dinlerken bile öldürüyor.
Yol bazısına güllerle gelirken uzaktan bakan dikenlerini görmüyor.İnsan da sanıyor ki benim yolum hep dikenli, bunun gülleri varken yakınıyor diyor.Hayat bazısına çok ağır, bazısına; ona göre ağır yükler yüklüyor.
İnsan tek sığınağı Allah olduğunu bilmiyor...
Ah insan bilseydi de yaşasaydı o zaman sırtına daha çok yükler alıp gülmeyi öğrenirdi
İnsan Allah ile yaşasaydı en güzel anım bu anım diyerek yaşardı.
Bilemiyoruz, göremiyoruz.
Bilenlerden, görenlerden olma duasıyla yanıp tutuşuyoruz.