Sabrın ne olduğu hakkında fikir sahibi olmak isteyen biri, bir çocuğun yürümeyi öğrenmesini seyretmelidir. Çocuk yürü yene kadar tekrar tekrar düşer ama yine de denemeye devam eder ve daha iyiyi yapmaya çalışır. Yetişkin bir insan çocuk gibi sabırlı olsaydı ve elde etmeye çalıştığı amaca bîr çocuğun yoğunlaştığı kadar yoğunlaşabiliseydi, neler elde edemezdi kî!
Seygi ancak iki insan birbirlerine varlıklarının, özünden bağlanır, her biri kendisini varlığının özün den tanırsa, gerçekleşir, İnsan gerçeği de, canlılığı da sevgisinin temeli de i§te bu «özden tanıma» dene yimidir , Böyle oluşan sevgi sürekli meydan okuma dır, bir köşede dinlenme değil çabalama, hareket et me, beraber çalışmadır, Öyle ki bir uyum ya da çatış ma neşe ya da üzüntü bile ikincil kalır, Önemli olan iki insanın birbirlerini varlıklarının temelinden yasa ması, kendi kendilerinden kaçmak yerine bir birleriyle bütünleşirken kendi kendileriyle bütünleşmeleridir. Sevginin varlığının bir tek kanıtı vardır: bağlılığın de rinliği, seven küslerin her birinin ilgisindeki canlılık ve güçlülük, işte bunlardır sevginin sunduğu meyva.