Kendini yalnız, kara yazılı görenler, korkanlar için en iyi ilaç dışarı çıkıp göklerle, tabiatla, Tanrı ile başbaşa kalabilecekleri bir yer bulmak. O zaman işte insan anlıyor ki her şey gerektiği gibidir, Tanrı tabiatın yalın güzelliği içinde kullarını mutlu görmek istiyor.
Söylesene bana, niye insanlar duygularını gizlemek için bu kadar uğraşıp duruyorlar? Niye ben böyle başkaları yanımda olunca hep yanlış hareket ediyorum?
Niye birbirimize güvenimiz yok, bir sebebi olacak ama en yakınlarına bile güvenemeyecek olduktan sonra hayatın tadı kalır mı?