Kimi zaman Tanrı beni denemek istiyor diye avunmak istiyorum. Sadece şimdi değil, sonra da. Belki de önümde örnek olmadı, iyi öğütler olmadı, ben iyi olmanın çaresine bakmak zorunda bırakılmışım. Öyleyse eğer bir zaman gelecek ki bu yolda büsbütün güçlü olabileceğim. Bu mektupları benden başka kim okuyacak ki? Ben kendimden başka kimden yardım umabilirim ki? Kimi zaman öyle yardıma ihtiyacım oluyor ki! Güçsüz görüyorum kimi zaman kendimi, hor görüyorum. Kusurlarımı biliyorum, düzeltmek istiyorum, didinip duruyorum.
Bu arada bir şey de öğrendim. Bir insanı onunla iyice bir kapışmadan tanımaya, ne mal olduğunu anlamaya imkân yok. O zaman içyüzlerini ortaya koyuyorlar.
Niye büyükler böyle habire kavga ediyorlar, hem de budalaca şeyler için kolayca kavgaya tutuşuyorlar? Bu zamana kadar sadece çocukların hırlaştığını, büyüyünce de bu huydan vazgeçtiklerini sanırdım.