Ben aşık oldum bir Kemal'e.
Gün içinde farkında olmadan dalıp gidiyorum.
Sonra kendimi yakalıyorum, sebepsiz bir gülümsemeyle.
Ondan gelen en küçük bir iltifatta bile
karnımda kelebekler uçuşuyor.
Bir sözü yetiyor, bütün günümü aydınlatmaya.
Onu geç,
sadece fotoğraflarına bakarken bile gözlerimin içi gülüyor.
Bakmaya doyamıyorum.
Sanki her karesinde, görmediğim bir şeyi buluyormuşum gibi.
Belki de bu, ruhumun onun ruhunu tanımasıdır.
Söylemeden anladığı, dokunmadan hissettiği bir yakınlık.
Ve ben, ilk defa bu kadar sessiz ve bu kadar gürültülü seviyorum.
Sessizim çünkü içimde saklıyorum.
Gürültülüyüm çünkü kalbim susmuyor.
(Nurcan Karabulut)